Mijn heldinnen

Bijgewerkt: 21 mei 2019




Ik hou van films over vrouwen die tegen de gevestigde orde ingaan en hun eigen pad volgen. Erin Brockovich of Erin Gruwell uit Freedom Writers bijvoorbeeld. Ik zie nu pas dat ze dezelfde naam hebben. Ze werken vanuit passie, ze duiken als het ware helemaal ‘erin’. Het belangrijkste is dat ze niet bang zijn. Het zijn de Pippi Langkousen van de wereld: sterk, zelfstandig en ook nog eens leuk.

Pippi was de heldin van mijn dochter Eva. Ze wilde net zo sterk zijn als dit brutale roodharige meisje met vlechten en ook opkomen voor de zwakkeren. Dat heeft ze ook altijd gedaan. Op de basisschool ging Eva al op de barricaden voor gepeste kinderen. Zonder angst om zelf gepest te worden, streed ze voor rechtvaardigheid. Ik heb haar altijd bewonderd om de manier waarop ze haar standpunt uiteen kon zetten. Er was geen speld tussen te krijgen. Ze zou een goede politica zijn. Ik kon dat niet, ik klapte altijd dicht.

Het duurde wat langer voordat Eva voor zichzelf opkwam. Een van de eerste keren dat ik dat meemaakte was op de verjaardag van mijn vader. Een man die vijftig jaar ouder was dan zij maakte neerbuigende opmerkingen over haar gebrek aan levenservaring. Als er iets is wat Eva wél heeft, dan is het levenservaring. Met een paar woorden veegde ze de kleinerende woorden van de man van tafel. Hij stond met zijn mond vol tanden en was de rest van de avond niet te genieten. Ja, ze was brutaal, maar ik genoot en heb haar uitgebreid gecomplimenteerd. Had ik dat vroeger maar gedurfd! Waar Pippi Eva’s heldin was, was Eva de mijne.

Het was nog moeilijker voor Eva om voor zichzelf op te komen bij de mensen om wie ze gaf. Ze wilde altijd aan mijn verwachtingen en die van haar vader voldoen en cijferde zichzelf steeds weg. Dat frustreerde mij, omdat ik nooit wist wat ze nou eigenlijk zelf wilde. Ik reageerde dan ongeduldig en geïrriteerd, waardoor zij weer het gevoel had dat ze het verkeerd deed. Sinds kort heeft Eva ook dit patroon doorbroken. Ik wist niet wat ik hoorde toen ze voor het eerst een grens naar me stelde. “Nee, mam, ik kom niet bij je langs, want ik ben moe.” Yes! Ze doet het, dacht ik trots.


Er is nog een vrouw waarvan ik nooit had gedacht dat ze mijn heldin zou worden: mijn moeder. Een groot deel van mijn leven was ik bang voor haar en had ik eigenlijk een hekel aan haar, omdat ik me niet gezien voelde en omdat ik vond dat ze me klein hield. Ze had een harde uitstraling en ik kon niet tegen haar op. In mijn fantasie streed ik met haar en was ik de sterkste, maar in het echt hield ik mijn mond. Ik hield mezelf klein. Mijn moeder is degene die de eerste stap heeft gezet om onze band weer goed te krijgen. We hadden geen contact meer, maar ze leende me een enorme hoeveelheid geld, omdat ze van mijn vader hoorde dat ik financieel volkomen aan de grond zat. Omkoperij, zou je het misschien noemen, maar nee, het was een daad van onvoorwaardelijke liefde. Er zat geen eis aan vast om het contact te herstellen. Het heeft mij geholpen om open naar haar te worden en samen zijn we gaan praten en kregen we begrip voor elkaar. We waren in staat om het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Uiteindelijk gaat het daar misschien wel het meeste om: de kracht hebben om het onbespreekbare bespreekbaar maken. Ik realiseer me ineens, met kippenvel over mijn hele lijf dat dat is wat ik doe. Daarom ben ik therapeut geworden, daarom ben ik schrijver geworden, daarom ben ik mijn eigen heldin geworden.


Haike Germann


Benieuwd naar het taboedoorbrekende spiegelboek Het Offer & Grip dat ik samen met mijn dochter heb geschreven? Kijk dan op de website www.moederdochter.com voor meer informatie of klik hier om het meteen te bestellen.




Algemene Voorwaarden          Privacyverklaring          Retourvoorwaarden         Contact

MoederDochter vof / KvK nummer: 71993487 / BTW-nummer: NL858933081B01