Afscheid van PTSS.



Lieve PTSS,


Ineens was je daar, geworteld en al. Je zei dat wij elkaar nodig hadden. Jij vond een thuis in mij en ik vond in jou een netwerk. Een netwerk van angst. De vermijding en herbelevingen namen toe terwijl ik stoer door bleef gaan: masker op en lopen maar. Ondertussen bleef jij zitten, lekker warm, in mij. Ik ontkende jou, de trauma’s en mijn angsten. Hiermee ontkende ik mezelf en leefde zonder echt te leven: in overlevingstand. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik jou niet had ontmoet? Was ik dan dood geweest of had ik dan écht geleefd?


Weet je, ik wist eigenlijk al best lang dat je in mij zat. Ik wist ook dat ik niet verder kon leven met jou. En toch wilde ik je niet kwijt. Je was veilig voor mij. Je beschermde mij. Ik was bang dat als jij weg zou zijn dat ikzelf dan ook zou verdwijnen. Dat er dan niets meer van mij overbleef.


En toen was daar die kans. Die ene behandeling waar jij zo hard 'nee' tegen zei. Ik durfde je niet tegen te spreken. Ik kon niet tegen je op en ging verder met het leven, zoals altijd: vermijdend en angstig. Ieder pad dat ik bewandelde lag vol rotsblokken en mijnen, daaromheen was alleen maar leegte. Telkens weer moest ik rechtsomkeert maken en botste ik weer tegen die aangeboden behandeling op. Moest het dan toch zo zijn?


Je keek mij in de ogen en voor het eerst beantwoordde ik je blik. Voor het eerst zag ik dat je mij liefhad, dat je het beste met mij voorhad en mij geluk gunde. Ik nam je bij de hand, jij die nog angstiger bleek te zijn dan ik. Je was klam en trilde maar je wist, ergens diep in jou, dat dit de weg was en dat wij die samen moesten gaan.


Met jou in mijn ene hand en mijn koffer in de andere liepen we naar kamer 231: ons verblijf tijdens de behandeling. Je verbood me om me open te stellen en mijn emoties de vrije loop te laten maar ík werd sterker. In het begin dacht ik dat ik tegen jou vocht maar nee, ik vocht mét jou voor de vrijheid van ons allebei. Pas toen jij dat ook begreep mocht ik er zijn, met alle pijn, alle angst en al die trauma’s die stuk voor stuk om aandacht schreeuwden. Ik hoorde ze en jij ook.


PTSS, je bent niet meer van mij en ik ben niet meer van jou. We staan op een kruispunt, welk pad kies jij? Ik kies voor de Herstelweg, aan het einde daarvan is de Vrijheidslaan. Daar kom ik zeker aan, maar wel zonder jou. Dank je wel dat jij er voor mij was. Dank je wel dat je mij beschermde tegen nog meer pijn. Dank je wel dat je over mij waakte.


Lieve PTSS, ik laat je los nu. Ga maar, ik kan het zonder jou.


Dikke knuffel,


Eva Schenk


Benieuwd naar het taboedoorbrekende spiegelboek Het Offer & Grip dat ik samen met mijn moeder heb geschreven? Kijk dan op de website www.moederdochter.com voor meer informatie of klik hier om het meteen te bestellen.

Algemene Voorwaarden          Privacyverklaring          Retourvoorwaarden         Contact

MoederDochter vof / KvK nummer: 71993487 / BTW-nummer: NL858933081B01